WAKACJE PORTUGALIA
LIZBONA, PORTO WYCIECZKI W PORTUGALII

TANIE WYCIECZKI LIZBONA

Z portowych dzielnic w Lizbonie wywodzi się fado; tradycyjne pieśni, które z podwórek XIX-wiecznej Alfamy, marynarskich spelunek i domów publicznych za sprawą takich artystów jak Amalia Rodrigues trafiły pod koniec ubiegłego stulecia do prestiżowych sal koncertowych. Fado to rzewna muzyka, zazwyczaj na żeński lub męski głos oraz dwie gitary, jest ponoć najwierniejszym obrazem duszy miejscowych. Bo fado oznacza los. Słychać w nim płacz zdradzonych kochanek i lament kobiet, oczekujących na powrót zaginionych statków, westchnienia marynarzy żegnających się z rodzinami oraz żal emigrantów z Alfamy w Lizbonie tęskniących za ojczyzną. Echa arabskich zaśpiewów splatają się z melodiami przywiezionymi zza Atlantyku.

Błękit lizbońskich azulejos i czerwień wina z Porto nie wyczerpują gamy portugalskich kolorów. Warto do nich dorzucić zieleń lasów, biel miasteczek, żółty odcień plaż albo tęczowe refleksy z witraży na ścianach gotyckich świątyń. W Estremadurze i Ribatejo, dwóch prowincjach na północ od Lizbony, aż roi się od atrakcji, bez których obraz kraju nie byłby kompletny. Turystyczny szlak z Lizbony prowadzi najpierw do Sintry, leśnej oazy, którą upodobali sobie królowie i arystokraci. Ci pierwsi mieli tu swój pałac już w XIV wieku, drudzy stawiali w okolicy wille i rezydencje. Przyjemną wycieczkę można połączyć z nadmorskim piknikiem, ale kolejne miejsca wymagają dłuższej wyprawy. Pierwszym z nich jest Obidos. Ten średniowieczny gród o pocztówkowej urodzie urzeknie każdego, kto postanowi zgubić się w labiryncie uliczek lub obejść miasto murami. Chętnych nie brakuje. Czasem aż szkoda, bo białe domy, ukwiecone okna i krzewy bugenwilli docenia się najlepiej w ciszy; może jeszcze w towarzystwie kotów, wylegujących się w plamach słońca.

Nieco dalej znajduje się Alcobaca, której dumą jest opactwo cystersów z XII wieku. Strzeliste nawy największego kościoła kraju ujmują prostotą (to niemalże minimalizm, tyle że gotycki), a w transepcie stoją grobowce Piotra I i jego ukochanej Ines de Castro. Dzieje tragicznego uczucia wzruszają od 650 lat. On był następca tronu, żonatym bez miłości, ona pochodzącą z Kastylii dworką jego żony. Pokochali się bez pamięci. Gdy żona infanta zmarła, Piotr i Ines wzięli potajemnie ślub, dochowali się trójki dzieci. Ale król Alfons IV sprzeciwiał się związkowi syna z Kastylijką i w 1355 roku zezwolił na jej zabójstwo. Piotr nigdy nie ukoił bólu. Parę lat później, po przejęciu korony, zemścił się krwawo, dokonał też ekshumacji ukochanej i, jak głosi legenda, kazał dworzanom składać trupowi hołd. Sarkofagi nieszczęsnych kochanków w Alcobasie ustawiono tak, by zmartwychwstając w dniu Sądu Ostatecznego, mogli się od razu zobaczyć. Innych wrażeń dostarcza wizyta w pobliskim Tomarze. Nad miastem góruje klasztor templariuszy, którego najstarsza część pochodzi z XII stulecia. Po kasacie zakonu w innych krajach w Portugalii przyjął on miano Rycerzy Chrystusa i działał jeszcze długie wieki. Jednym z jego Mistrzów był Henryk Żeglarz, a krzyż templariuszy stał się symbolem konkwistadorów.